مرثیه

در خاموشی ِ فروغ فرخ‌زاد

به جُست‌وجوی ِ تو
بر درگاه ِ کوه می‌گریم،
در آستانه‌ی ِ دریا و علف.

به جُست‌وجوی ِ تو
در معبر ِ بادها می‌گریم
در چارراه ِ فصول،
در چارچوب ِ شکسته‌ی ِ پنجره‌یی

                 که آسمان ِ ابرآلوده را

                                   قابی کهنه می‌گیرد.
 
. . . . . . . . . .

به انتظار ِ تصویر ِ تو

                  این دفتر ِ خالی

                                  تا چند

                  تا چند

                                  ورق خواهد خورد؟
 

جریان ِ باد را پذیرفتن
و عشق را
که خواهر ِ مرگ است. ــ

                  و جاودانه‌گی

                                  رازش را

                                          با تو در میان نهاد.
 
پس به هیات ِ گنجی درآمدی:

                  بایسته و آزانگیز

                                   گنجی از آن‌دست

که تملک ِ خاک را و دیاران را

                  از این‌سان

                                   دل‌پذیر کرده است!
 

نام‌ات سپیده‌دمی‌ست که بر پیشانی‌ ِ آسمان می‌گذرد
ــ متبرک باد نام ِ تو! ــ

و ما همچنان
دوره می‌کنیم
شب را و روز را
هنوز را...


/ 0 نظر / 4 بازدید